Πάμε σινεμά... The Hunger Games

Η ταινία της εβδομάδας


The Hunger Games

Αγώνες πείνας

Σε ένα μακρινό μέλλον , το μέρος που κάποτε ήταν γνωστό ως Βόρεια Αμερική, τώρα λέγεται Πάνεμ, έχει ως πρωτεύουσα τη λαμπερή Κάπιτολ και είναι χωρισμένο σε 13 περιοχές η μία εκ των οποίων έχει διαγραφεί από τον χάρτη μετά από εξέγερση. Ως τιμωρία οι δώδεκα περιοχές πρέπει να στέλνουν κάθε χρόνο από δύο φόρους, ένα αγόρι και ένα κορίτσι ηλικίας 12 έως 18 ετών σε μια αρένα όπου θα αγωνιστούν μέχρι θανάτου ώστε να βγει τελικά ένας νικητής.

Mε τους: Τζένιφερ Λόρενς, Κρις Χέμσγουορθ, Τζος Χάτσερσον, Ελίζαμπεθ Μπανκς

Η υπόθεση θα είναι κυρίως γνωστή σε όσους έχουν διαβάσει την τριλογία της Σούζαν Κόλινς Αγώνες Πείνας. Οι υπόλοιποι που δεν είχαν αυτή τη τιμή (τα βιβλία είναι απλώς υπέ-ρο-χα) σαφώς και θα περιμένουν να δουν μια ταινία τύπου Twilight. Sorry guys... αλλά καλύτερα να μη συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα. Η ταινία είναι απλά μια εμπειρία. Τα έχει όλα: περιπέτεια, ανατροπές, υπέροχη μουσική, συγκίνηση, μια δυο αστείες στιγμές χάρη φυσικά στον Χέιμιτς τον μέθυσο και σαρκαστικό μέντορα των φόρων της περιοχής 12. Οι σκηνές των θανάτων μάλλον σοκάρουν τον θεατή. Δεν είναι και εύκολο να βλέπεις έφηβους να αλληλοσκοτώνονται στα πλαίσια ενός τηλεοπτικού σόου. Ακόμα και ο ρομαντισμός είναι παρών και δεν αναφέρομαι στο ερωτικό τρίγωνο Κάτνις-Πίτα-Γκέιλ, γιατί αυτό με το ζόρι υπάρχει στη ταινία και στο βιβλίο. Κάποιοι έσπευσαν να δημιουργήσουν Team Peeta και Team Gale αλλά ευτυχώς οι ίδιοι οι ηθοποιοί τους σταμάτησαν. Δεν υπάρχει λόγος. Αλλού είναι το νόημα της ταινίας. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια ηρωίδα με ένα μονίμως ηλίθιο βλέμμα που τρέχει πίσω από ένα αγόρι, που όταν το κοιτάζει κατεβαίνει το σαγόνι της ως το πάτωμα επίτηδες. Εδώ η ηρωίδα είναι πράγματι ηρωίδα. Τρέχει στο δάσος για να κυνηγήσει και να φέρει φαί στην οικογένεια της. Προσφέρεται ως εθελόντρια στους Αγώνες για να προστατεύσει την μικρή της αδελφή. Στην αρένα μάχεται με κάθε τρόπο, δεν τα παρατάει ποτέ και μέχρι και τη τελευταία στιγμή επαναστατεί εναντίον της Κάπιτολ. Αξίζει, ακόμα, να προσέξουμε την αντίδραση των κατοίκων της Κάπιτολ κάθε φορά που εμφανίζονται οι φόροι: στη παρέλαση, στις συνεντεύξεις, πριν μπουν στην αρένα, κατά τη διάρκεια των αγώνων. Αυτό που ζητάνε είναι ένα καλό σόου, όπως λέει και ο Γκέιλ σε μια σκηνή. Αυτό που έχει περισσότερη σημασία για τους διοργανωτές είναι η θεαματικότητα. Κάπου εκεί παίζει το ρόλο του και το ειδύλλιο μεταξύ της Κάτνις και του Πίτα… «Δώστε τους κάτι που πουλάει…» λέει χαρακτηριστικά σε μια άλλη σκηνή ο Χέιμιτς. «Εφηβικό έρωτα!» Και ναι, ο έρωτας είναι που πουλάει και που θα προσπαθήσει να κρατήσει ζωντανούς τους δυο πρωταγωνιστές.

Φεύγοντας από την αίθουσα, η ταινία με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Μήνες πολλούς περίμενα να δω το βιβλίο της Σ. Κόλινς να παίρνει σάρκα και οστά στη μεγάλη οθόνη και η ταινία επιβεβαίωσε τις προσδοκίες των περισσότερων αν όχι όλων. Με πάνω από 155 εκατομμύρια εισπράξεις σε όλο τον κόσμο, οι Αγώνες πείνας είναι η ταινία που πρέπει να δουν όλοι…

Τελειώνω με την ατάκα που ακούγεται συνέχεια κατά τη διάρκεια της ταινίας: Και είθε οι πιθανότητες να είναι πάντοτε υπέρ σας…